روزی كه تعدادی از سران كشورهای غربی به دنبال سقوط طرابلس وارد این شهر شدند، بر آن شدم كه بنویسم لاشخورها بر فراز لیبی به پرواز در آمده اند. ولی مطمئن نبودم این لغت بتواند در دنیای رسانه و سیاست واژه مانوسی باشد. ولی چند روز بعد وقتی دیدم اتفاقا" سفیر انگلیس در افغانستان نیز از این لغت در مورد نیروهایی كه منتظر خروج آمریكا و انگلیس از افغانستان هستند، استفاده كرده، مطمئن شدم كه این واژه گزینی در برابر غرب میتواند بدون اشكال باشد.
بررسی مسائل داخلی لیبی و مشكلاتی كه مردم این كشور با هیئت حاكمه و نظام سیاسی خود و در راس آنها با قذافی داشتند با بررسی اهدافی كه غرب در لیبی دنبال میكند متفاوت است. شاید بتوان ادعا كرد كه مردم ایران به خوبی خوشحالی و شیرینی كام مردم لیبی در این روزها را بخوبی احساس میكنند ودر سرور و شادی آنها شریك هستند. ولی این امر نباید مردم لیبی و نخبگانش را كه تازه از زیر ستم رها شده اند را از این واقعیت كه غربیها فقط به دنبال منافع خود هستند و راه رهائی واقعی استقلال و اعتماد به توان واقعی مردم و جدا نشدن از آنها غافل نمود. راهی كه اگر چه قذافی چهل و دوسال پیش با سرنگونی رژیم سلطنتی و زیر سلطه غرب خوب آغاز كرد ولی متاسفانه به دلیل نداشتن تئوری حكومتی و سازماندهی مناسب سیاسی اجتماعی و تكیه بر فرد گرائی برای پاسخگوئی به عقده هائی كه غربیها در او بوجود آورده بودند نتوانست آن را ادامه بدهد.
و این نه تنها انتهای راه قذافی بلكه مسیر مقدر بد فرجامی است كه همه حاكمان ستمگر و مادام العمر كه خود را به انحاء گوناگون بر گرده مردم تحمیل می كنند قرار دارد. قذافی یك افسر انقلابی دهه شصت یك شبه به یك دیكتاتور تبدیل نشد. ولی بیش از مردم لیبی كه همچون سایر مردم كشورهای توسعه نیافته با فرهنگ منحط بت سازی خود باعث رشد خصیصه عدم پاسخگوئی مسئولان خود میشوند در كنار انحطاط اطرافیان و سایر مسئولان حكومتی باید بیشترین تقصیر را به مسئولین و رهبران كشورهای خارجی نسبت داد. آنهائی كه صرفا" برای انتفاع از منابع اقتصادی لیبی و فروش تسلیحات به وی و نیز به یغما بردن منابع و ذخایر مالی این كشور پنج ملیونی كه مساحتی سه برابر عراق و ذخایر غنی نفت و گاز با موقعیتی ویژه در شمال آفریقا دارد. آخرین میزان قدرت صدور نفت روزانه لیبی یك میلیون و ششصد هزار بشكه نفت بوده كه حجم عظیمی از این سرمایه مردم لیبی بی حساب و كتاب به جیب كشورها خارجی رفته است و رهبران سیاسی و كمپانیهای غربی به دنبال بهره برداری بیشتری از گذشته هستند وگرنه سرشان درد نمیكرد كه وارد دردسری اینچنینی شوند. همانگونه كه منافعشان در یمن و بحرین نیز همچنان چنین اقتضا میكند كه بر زمین ریختن خون مردم این دو كشور را با چشم اغماض بنگرند!
اگر چه تعداد كشته شدگان این انقلاب را میگویند تا پنجاه هزار نفر بالغ میشود ولی هنوز از تعداد واقعی و نیز هزینه خسارتی كه بمبارانهای بی حساب هواپیماهای ناتو كه لیبی را به ویرانه ای تبدیل كرده است امار و ارقام مشخصی ارائه نشده است. متاسفانه با سیاست نادرست و غیر شفاف غرب در مقابل این كشور كه صرفا" برای اخذ جای پا برای منافع اقتصادی و به یغما بردن منابع نفت و گاز این كشور طراحی شده است. این خسارت سنگینی كه به اینكشور وارد شده است صرفا" به منظور فراهم كردن بازار و محل درآمد برای مشاركت اتی كمپانیهای غربی در منابع اقتصادی این كشور صورت پذیرفته است. هماكنون كه كشورهای غربی كه در مشكلات اقتصادی فراوانی به سر میبرند همه امید خود را در بهره برداری از امكانات اقتصادی این كشور و ایجاد بازار كار و سرمایه برای خود در اینكشور معطوف كرده اند.
روابط بین الملل از این ببعد شاهد دنیائی خواهد بود كه مردم لیبی تا كنون برای این پیروزی هزینه سنگینی پرداخت كرده اند ولی هم آنها و هم مسئولین كنونی این كشور راهی بس دشوار را در پیش روی خود دارند. مشكلات داخلی سیاسی اجتماعی این كشور برای گذار از یك جامعه قبیله ای با منابع و درآمد سر شار نفتی به یك جامعه دموكراتیك و اتحاد جامعه لیبی حول اصول اساسی مدونی كه بتواند نقشه این راه پر سنگلاخ را ترسیم كند به مجاهدت و از خود گذشتگی فراوان و در عین حال توجه به اهداف نیروهای خارجی نیاز دارد. كشورهای غربی برای برقراری دموكراسی به لیبی حمله نكرده اند. آنها خود تا آخرین لحظه به عناوین مختلف هم باعث قدرت گیری بیشتر قذافی و هم دوشیدن او و استفاده از منابع و ذخایر این كشور بوده اند.
نیروهای ناتو كه خود باعث كشته شدن تعداد بیشماری از مردم غیر نظامی شده اند و بارها مناطق مسكونی را بی دلیل و كوركورانه بمباران كرده اند و حتی مقدمه دستگیری قذافی نیز حمله به یك كاروان غیر نظامی بوده است كه یكی دو روزی مورد انتقاد رسانه های غربی واقع شد ولی برای آنكه از هم اكنون میخ خود را بر مقدرات این كشور بكوبند هم اكنون همه آن جنایاتی كه تا كنون در این كشور انجام داده اند به فراموشی سپرده و به این چسبیده اند كه چرا قذافی بدون محاكمه توسط جوانانی خشمگین در یك جو انقلابی كه كنترل اوضاع به راحتی نیست كشته شده است؟
البته این حق هر فردی است كه از محاكمه عادلانه برخوردار باشد ولی مگر خود غربیها چنین استاندارهائی برای دیگران هم قائل هستند؟ مگر آندسته از مردم این كشوركه توسط بمبارانهای آنها كشته شده اند از چنین حقی برخوردار بوده اند؟
این سناریو صرفا" برای شروع نقطه فشار بر مسئولین كنونی لیبی و ایجاد جوی روانی برای بهره برداری آینده است. غرب به مسئولین كنونی لیبی اعتماد ندارد ولذا آنها و مردم لیبی آزمایشی به غایت سخت در برابر خود دارند. پروسه ائی كه مسئولین كشورهای غربی نیز باید امتحان صداقت و درستی بدهند كه بدون دخالت در مقدرات این كشور بگذارند مردم خود سرنوشت خویش را تعیین كنند نه با فشار های روانی و تبلیغاتی مسئولین و رسانه های كشورهای غربی. البته من امیدی ندارم كه مسئولین غربی با سر بلندی از این آزمایش بیرون بیایند زیرا یكجانبه گرائی و توسل به راه جنگ از سوی امریكا و پیروزی سرمستانه از حمله ارتشی كه برای مقابله با یك ابرقدرت تجهیز شده است به یك كشور میتواند مبدا حوادث نوینی در منطقه و جهان باشد.